Gerçek kahramanlar prenses değildir, bazen borç içinde yüzüp dünyayı kurtarmak zorunda kalan sihirli kızlardır.” Sihirli Kız Emekli Oluyor, sihirli kızların ve sihirli güçlerin olduğu fantastik bir dünyada geçen, fakat bir o kadar da insan olmanın, kendini bulmanın ve dönüşümün hikâyesini anlatan derinlikli bir roman. Bu kitap, alıştığımız “sihirli kız” maceralarından çok daha fazlasını vaat ediyor. Park Seolyeon, sihirli güçlerin ardında yatan birliktelik, fedakârlık ve hayatın anlamını sorgulayan bir yolculuğa çıkarıyor okurlarını. Kredi kartı borcu ve pandemide işini kaybetmesinden dolayı depresyonda olan yirmi dokuz yaşındaki isimsiz ana karakterimizin Mapo Köprüsü’nde intihar etme girişimiyle açılıyor hikâye. Ancak tam o sırada tüm zamanların en güçlü sihirli kızını bulma görevinde olan Aroa’yla tanışınca hayatında yepyeni bir kapı açılıyor ve aslında sihirli bir kız olduğunu keşfediyor. Gelgelelim bu kendini keşfetme yolculuğu kitaplarda anlatılanlardan epey farklı ilerliyor: Kahramanımız güçlerini kullanabilmek için birliğe katılıyor, dersler alıyor, görevlere katılıyor, insanlarla tanışıyor. Birliğin asıl göreviyse, iklim krizinden dolayı yok olma tehlikesiyle karşı karşıya olan dünyayı kurtarmak. Ve kahramanımız geçtiği her eşikte birliktelik duygusunun, kolektif gücün hayatlarımızda ne kadar önemli olduğunu keşfediyor. Park Seolyeon, nostaljiyle günümüz sorunlarını bir araya getiriyor; klasik sihirli kız temalarını ve fantezi öğelerini yeniden tasarlayarak kişisel ve evrensel anlam arayışına dair bir hikâye anlatıyor. Depresyon, aile içi şiddet, yalnızlık, zihinsel sağlık gibi sorunları işlemekten de kaçınmıyor. Ve tüm yaşadıklarına rağmen vazgeçmeyen sihirli kızlar bizlere ayakta durma ve ilerleme gücü aşılıyor. Ay Savaşçısı’nın dünyasını özleyenler, içindeki karanlığa sihirli bir dokunuş arayanlar, hayal kurmaktan ve cesurca kendini aramaktan vazgeçmeyenler, ne olursa olsun yeniden başlama gücünü bulmak için çaba gösterenler, Sihirli Kız Emekli Oluyor’un hikâyesinde kendilerinden bir parça, bir parça da umut bulurlar umarım.
-Gizem Olcay
